سروده ای زیبا از بانو فرزانه خجندی

راه بازار کجاست؟
من بسی میخواهم از چشمی مهربانی بخرم.
من بسی میخواهم پیراهنی داشته باشم
روحم از حریر شادی.
تاجری هست که از شهر تمناهایم می آرد
رنگ منیر شادی
لیک هیهات در این بازار- بازار خجند
چهره ها ترش و سخنها تندند
قند تبریز دلم میخواهد.
راه بازار کجاست؟
... نی نوازی هست در آنجا که به من میگوید:
گوش نشنیده به جز حقارت پیش آر
بشنو نور، بخواند به سیاهیی یس (یاسین)
چشم نادیده به جز رنگ قباحت بکوشا
به جمال حق بین.
راه بازار کجاست؟
نی نوازی هست در آنجا که دلم را به صدا میخواند
به کلاهش که پور از یک درّ مهتابی نیست
گوهر اشک بمانم، بروم.

Роҳи бозор куҷост?
Ман басе мехоҳам аз чашме меҳрубонӣ бихарам.
Ман басе мехоҳам пираҳане дошта бошам
Руҳам аз ҳарири шодӣ.
Тоҷире ҳаст ки аз шаҳри таманноҳоям меорад
Ранги мунири шодӣ
Лек ҳайҳот дар ин бозор, бозори Хуҷанд
Чеҳраҳо туршу суханҳо тунданд
Канди Табриз дилам мехоҳад.
Роҳи бозор кучост?
Найвозе ҳаст дар он ҷо ки ба ман мегӯяд:
Гӯши нашнида ба ҷуз ҳарфи ҳақорат пеш ор
Бишнав нур, бихонад ба сиёҳии Ёсин
Чашми нодида ба ҷуз ранги қабоҳат бигушо
Ба ҷамоли ҳақ бин.
Роҳи бозор куҷост.
Найнавозе ҳаст дар он ҷо ки диламро ба садо мехонад
Ба кулоҳаш ки пур аз як дурри маҳтобӣ нест
Гавҳари ашк бимонам, биравам!

سروده بانو فرزانه خجندی
  ‎Фарзонаи Хуҷандӣ
/ 0 نظر / 12 بازدید